باد خزان که می وزد

برگ برگ نگاهت میریزد

بر زمین دلتنگی هایم

بهار اما

هنگامی که غنچه ی لب هایت شکوفه می کند

نقش می بندد

بر خنده های کودکیم

مثل همیشه

می گذرم از کنار پنجره ات

عشوه می کنی و بی شتاب

چهره می دزدی

بوسه

روی انگشت های بسته ی من غنچه می شود

و نسیم

عطرش را

به تو تقدیم می کند

گشاده رو بخند

قلب من ، آشفته می شود

خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است

"رهی معیری "

روزی به جای لعل و گوهر سنگریزه ای
بردم به زرگری که بر انگشتری نهد
 بنشاندش به حلقه زرین عقیق وار
 آنسان که داغ بر دل هر مشتری نهد
زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست
وانگه به خنده گفت که این سنگریزه چیست ؟
حیف آیدم ز حلقه زرین که این نگین
نا چیز و خوار مایه و بی قدر و بی بهاست
شایان دست مردم گوهرشناس نیست
درزیر پا فکن که بر انگشتری خطاست
 هر سنگ بد گوهر نه سزاوار زینت است
با زر سرخ ،سنگ سیه را چه نسبت است ؟
گفتم به خشم زرگر ظاهر پرست را
کای خواجه ،لعل ز آغوش سنگ خاست
ز آنرو گرانبهاست که همتای آن کم است
آری هر آنچه نیست فراوان گرانبهاست
وین سنگریزه ای که فراچنگ من بود
خوارش مبین که لعل گران سنگ من بود
روزی به کوهپایه من و سرو ناز من
بودیم ره سپر ،به خم کوچه باغ ها
این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق
لبریز کرد از می عشرت ایاغها
ناگاه چون پری زدگان آن پری فتاد
وز درد پا ز پویه و بازیگری فتاد
آسیمه سر دویدم و در بر گرفتمش
 کز دست رفت طاقتم از درد پای او
بر پای نازنین چو نکو بنگریستم
آگه شدم ز حادثه ی جانگزای او
دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است
وز سنگریزه ای، بت من در شکنجه است
من خم شدم به چاره گری در برابر ش

و آن مه نهاد بر کف من پای نرم خویش
شستم به اشک پای وی و چاره ساختم
آن داغ رابه بوسه ی لبهای گرم خویش
 وین گوهری که در نظر سنگ ساده است
برپای ‌آن پری، چو رهی بوسه داده است

"رهی معیری"

  شب آخر دوان دوان رفتم      

   تا ببینم به آخرین بارش

    نرم نرمک زدم به در انگشت  

    کردم از خواب ناز بیدارش

شب مهتابی غم انگیزی  

  ماه آهسته در چمیدن بود

اندکی سرد و اندکی دلکش  

  باد پاییز در وزیدن بود

آمد آسیمه سر برون ز اتاق 

   لرز لرزان و مست و برهنه پای

گفت با ناله وار آوایی   

 راستی رای رفتن است تو را ؟

مانده عریان برون ز جامه ی خواب 

   آن بر و بازوان و دوش سپید

و اندر آغوش ماهتاب خزان

    از دم باد سرد می لرزید

اشک سوزنده حلقه بسته به چشم  

  شرم بر گونه های سوزانش

تنگ بر گردنم حمایل کرد  

   ناگهان بازوان عریانش

لحظه ای دلبرانه ماند خموش   

 نگه خویش درنگاهم بست

آه دیدم که آن نگه می گفت  

  رشته ی وصل ما گسست گسست

گفتمش نازنین خداحافظ  

  لیک او خیره ماند وهیچ نگفت

موجی از گیسوان خود بگشود  

   و اندر آن رنج و درد را به نهفت

چهره ای روی چهره ای افتاد   

 طپش هر دو دل فزونتر شد

بازوانی فشرد و کرد رها  

  اشکی افتاد و چهره ای تر شد

"محمد علی اسلامی ندوشن "

نه دل مفتون دلبندی، نه جان مدهوش دلخواهی

نه بر مژگان من اشکی ٬ نه بر لبهای من آهی

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی

نه شام بی فروغم را ، نشانی از سحرگاهی

نیابد محفلم گرمی، نه از شمعی ،نه از جمعی

ندارد خاطرم الفت ، نه با مهری نه با ماهی

کیم من؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان

نه آرامی ،نه امیدی ،نه همدردی ،نه همراهی

 

سرش به سینه ی من بود و زلف پرشکنش

به دوش ریخته؛ چون خرمنی ز یاسمنش

چو مریمی که در آید؛ به جلوه در بر ماه

سپید می زد و می تافت تن ز پیرهنش

سبک به بازوی من تکیه داده از سر مهر

خموش بود و بگفتار ؛ چشم پر سخنش

دلش ز عشق گدازان و من چو او بگداز

گرفته دستش ومی سوختم ز سوختنش

خیال بود و بر او بوسه می زدم بخیال

چوگل که بوسه زند ماهتاب بر چمنش

امید رفته و دیرینه یار گم شده بود

که بخت ؛بار دگر رانده بود سوی منش

لبش به بوسه گرفتم شبی دراز و هنوز

چه نوش ها که به لب دارم از لب و دهنش