بال می گشایم

            تا رها بودن را تجربه کنم

تیر نگاهت اما

به پایین می کشاندم.

اینک در قفس

سهم من از زندگی

جرعه ای آب و مشتی ارزن است.

نگاهم می کنی

برایم

      سوت که می زنی

رهایی را

         احساس می کنم.

            وقتی که بی گریز

                            کیش می خوری

لبخند می زنی

            من "مات" می شوم.

گیسو باخته در عرصه ی شطرنج

عشق را

       با کدامین سنگ

                     محک توانی زد؟

تلاش تو

       بردن بازی هاست

بی آنکه من

           تنها من

                    در نظرت باشم.

آسوده باش

از آغاز

بازنده بوده ام.

مهی گسترده است

و

اشباح

       حضوری پیوسته را

                         به تصویر کشیده اند

با سایه روشنی از جنگل و کوه

و

دریا با فرسنگها فاصله

پیوندی نا گسسته با من دارد.