سر بزیر

از آن روی می نگری

که سبزینه ای  سبز

بر دستان تو می روید

و

چهل ستون سنگی

سنگینی تاریخ را بر دوش می کشند

در میان حسرت دود و آه

هزار شمع

اشک های نریخته را

                                     به تاراج می برند.

هق هق گریه هایت را

آبشاری شد

"گوور گوور"

***

صدا در صدا پیچید

و قلب سنگی کوه

                                 آب شد  آب

***

 باز کن بازوانت را

شاید  آرزو های هزار ساله ام را

بالشی باشد

اشک هایت حکایت از غم داشت

نقش رویت به روی هر قطره

صد ستاره بر زمین می کاشت

هفت روز

                           گرفتارم

به بوسه های نداده

به خنده های مسموم

که به عادت دیرینه ی این شهر

                                                دل بسته اند.