در باور درختی زاده می شویم

و قد می کشیم

                            در برابر باد

اهالی فروردین و اردیبهشت را

به میهمانی اقاقی ها می خوانیم.

بر سفره ی دلمان نیست

                                        جز قرصی نان و پیاله ای آب

دیوار خانه ی دلمان

آنقدر کوتاه است

که سهم هیچ پرنده ای را از پرواز نمی گیریم

و هیچ نداریم

                     جز

                            اندوهی سبز

                                                که میراث نیاکان مان است .

قانع به ماه و آفتاب

با لبخندی زاده می شویم

                                        و

                                            با لبخندی

                                                                 می میریم.

می نشیند بر فرودگاه خاکی دل

طایر آهنین خسته ی تو

خسته از انتظار آمدنت

می شود باز دربهای بسته ی تو

***

پشت پی سی نشسته ام شب و روز

تا که آید ایمیل تو بر من

می رسد شکلکی به هیبت غول

می زند تازیانه ای بر من

***

روی یاهو مسنجرت گفتی

گشته ای عاشق دل شکسته ی من

همزمان می رسد بدست کسی

مسیج های عاشقانه ی من

***

عکس زیبای صفحه ی بلاگت

برده است عقل و هوش و دل از من

صورت پر چروک و خسته ی تو

می کشد انتظار مهر از من

***

توی اینباکس یاهویم

می رسد این مسیج از دلدار

"قرار امروزمان بهم خورده"

می نشاند مرا به صد پندار

***

نوشته ام به هزاران نفر پیغام

که ندارم زنی منم تنها

پشت سر ایستاده است با مشت

همسرم که زند چکی ز قفا

***

من نشسته ام کنار یک ست پی سی

دلدار نشسته است کنار کیسی

ما گل وگوییم و گل همی گوش کنیم

نه طرفه چمن نه اینکه آید بوسی