شب آخر دوان دوان رفتم      

   تا ببینم به آخرین بارش

    نرم نرمک زدم به در انگشت  

    کردم از خواب ناز بیدارش

شب مهتابی غم انگیزی  

  ماه آهسته در چمیدن بود

اندکی سرد و اندکی دلکش  

  باد پاییز در وزیدن بود

آمد آسیمه سر برون ز اتاق 

   لرز لرزان و مست و برهنه پای

گفت با ناله وار آوایی   

 راستی رای رفتن است تو را ؟

مانده عریان برون ز جامه ی خواب 

   آن بر و بازوان و دوش سپید

و اندر آغوش ماهتاب خزان

    از دم باد سرد می لرزید

اشک سوزنده حلقه بسته به چشم  

  شرم بر گونه های سوزانش

تنگ بر گردنم حمایل کرد  

   ناگهان بازوان عریانش

لحظه ای دلبرانه ماند خموش   

 نگه خویش درنگاهم بست

آه دیدم که آن نگه می گفت  

  رشته ی وصل ما گسست گسست

گفتمش نازنین خداحافظ  

  لیک او خیره ماند وهیچ نگفت

موجی از گیسوان خود بگشود  

   و اندر آن رنج و درد را به نهفت

چهره ای روی چهره ای افتاد   

 طپش هر دو دل فزونتر شد

بازوانی فشرد و کرد رها  

  اشکی افتاد و چهره ای تر شد

"محمد علی اسلامی ندوشن "

نه دل مفتون دلبندی، نه جان مدهوش دلخواهی

نه بر مژگان من اشکی ٬ نه بر لبهای من آهی

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی

نه شام بی فروغم را ، نشانی از سحرگاهی

نیابد محفلم گرمی، نه از شمعی ،نه از جمعی

ندارد خاطرم الفت ، نه با مهری نه با ماهی

کیم من؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان

نه آرامی ،نه امیدی ،نه همدردی ،نه همراهی