آتمن

atman40 — Thu, 03 Dec 2009 16:05:18 GMT

دو سوی دیوار بلندی ایستاده ایم

بی هیچ فاصله ای

و صدای دلمان را می شنویم

بی هیچ کلامی

بگذار این دیوار،ایستاده بماند

پیش از آنکه نگاهم

به دور دست نگاهت ،سفر کند.

بگذار آتش این اجاق، خاکستر خود را فراموش کند...

atman40 — Tue, 01 Dec 2009 20:39:07 GMT

http://wildtulip.blogfa.com/

atman40 — Tue, 10 Nov 2009 20:44:18 GMT

ایشیم اولوب یولا باخوب آقلاما

یارپاک لاری بیربیر گوله باقلاما

سو اولیدی سنون بو داش اورگون

بونان آرتیک یارا لاری داقلاما

ترجمه

کارم شده نگاه کردن به راه و اشک ریختن

برگ ها را یکی یکی به گل بستن

کاش دل سنگت آب می شد

بیش از این زخم هایم را تازه نکن

بهار اما

atman40 — Mon, 06 Jul 2009 14:26:18 GMT

باد خزان که می وزد

برگ برگ نگاهت میریزد

بر زمین دلتنگی هایم

بهار اما

هنگامی که غنچه ی لب هایت شکوفه می کند

نقش می بندد

بر خنده های کودکیم

atman40 — Fri, 13 Mar 2009 20:49:46 GMT

مثل همیشه

می گذرم از کنار پنجره ات

عشوه می کنی و بی شتاب

چهره می دزدی

بوسه

روی انگشت های بسته ی من غنچه می شود

و نسیم

عطرش را

به تو تقدیم می کند

گشاده رو بخند

قلب من ، آشفته می شود

شب زنده دار

atman40 — Sun, 14 Dec 2008 19:40:34 GMT

خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است

خار خشک از منت ابر بهار آسوده است

گر به دست عشق نسپاری عنان اختیار

خاطرت از گریه بی اختیار آسوده است

هرزه گردان از هوای نفس خود سرگشته اند

گر نخیزد باد غوغا گر غبار آسوده است

پای در دامن کشیدن فتنه از خود راندن است

گر زمین را سیل گیرد کوهسار آسوده است

کج نهادی پیشه کن تا وارهی از دست خلق

غنچه را صد گونه آسیب است و خار آسوده است

هر که دارد شیوه نامردمی چون روزگار

از جفای مردمان در روزگار آسوده است

تا بود اشک روان از آتش غم بک نیست

برق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است

شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهی

صبحگاهان اختر شب زنده دار آسوده است

"رهی معیری "

atman40 — Sat, 22 Nov 2008 18:45:18 GMT

روزی به جای لعل و گوهر سنگریزه ای
بردم به زرگری که بر انگشتری نهد
بنشاندش به حلقه زرین عقیق وار
آنسان که داغ بر دل هر مشتری نهد
زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست
وانگه به خنده گفت که این سنگریزه چیست ؟
حیف آیدم ز حلقه زرین که این نگین
نا چیز و خوار مایه و بی قدر و بی بهاست
شایان دست مردم گوهرشناس نیست
درزیر پا فکن که بر انگشتری خطاست
هر سنگ بد گوهر نه سزاوار زینت است
با زر سرخ ،سنگ سیه را چه نسبت است ؟
گفتم به خشم زرگر ظاهر پرست را
کای خواجه ،لعل ز آغوش سنگ خاست
ز آنرو گرانبهاست که همتای آن کم است
آری هر آنچه نیست فراوان گرانبهاست
وین سنگریزه ای که فراچنگ من بود
خوارش مبین که لعل گران سنگ من بود
روزی به کوهپایه من و سرو ناز من
بودیم ره سپر ،به خم کوچه باغ ها
این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق
لبریز کرد از می عشرت ایاغها
ناگاه چون پری زدگان آن پری فتاد
وز درد پا ز پویه و بازیگری فتاد
آسیمه سر دویدم و در بر گرفتمش
کز دست رفت طاقتم از درد پای او
بر پای نازنین چو نکو بنگریستم
آگه شدم ز حادثه ی جانگزای او
دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است
وز سنگریزه ای، بت من در شکنجه است
من خم شدم به چاره گری در برابر ش

و آن مه نهاد بر کف من پای نرم خویش
شستم به اشک پای وی و چاره ساختم
آن داغ رابه بوسه ی لبهای گرم خویش
وین گوهری که در نظر سنگ ساده است
برپای ‌آن پری، چو رهی بوسه داده است

"رهی معیری"

atman40 — Wed, 12 Nov 2008 16:50:33 GMT

شب آخر دوان دوان رفتم

تا ببینم به آخرین بارش

نرم نرمک زدم به در انگشت

کردم از خواب ناز بیدارش

شب مهتابی غم انگیزی

ماه آهسته در چمیدن بود

اندکی سرد و اندکی دلکش

باد پاییز در وزیدن بود

آمد آسیمه سر برون ز اتاق

لرز لرزان و مست و برهنه پای

گفت با ناله وار آوایی

راستی رای رفتن است تو را ؟

مانده عریان برون ز جامه ی خواب

آن بر و بازوان و دوش سپید

و اندر آغوش ماهتاب خزان

از دم باد سرد می لرزید

اشک سوزنده حلقه بسته به چشم

شرم بر گونه های سوزانش

تنگ بر گردنم حمایل کرد

ناگهان بازوان عریانش

لحظه ای دلبرانه ماند خموش

نگه خویش درنگاهم بست

آه دیدم که آن نگه می گفت

رشته ی وصل ما گسست گسست

گفتمش نازنین خداحافظ

لیک او خیره ماند وهیچ نگفت

موجی از گیسوان خود بگشود

و اندر آن رنج و درد را به نهفت

چهره ای روی چهره ای افتاد

طپش هر دو دل فزونتر شد

بازوانی فشرد و کرد رها

اشکی افتاد و چهره ای تر شد

"محمد علی اسلامی ندوشن "

گزیده ای از رهی معیری

atman40 — Thu, 06 Nov 2008 05:11:57 GMT

نه دل مفتون دلبندی، نه جان مدهوش دلخواهی

نه بر مژگان من اشکی ٬ نه بر لبهای من آهی

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی

نه شام بی فروغم را ، نشانی از سحرگاهی

نیابد محفلم گرمی، نه از شمعی ،نه از جمعی

ندارد خاطرم الفت ، نه با مهری نه با ماهی

کیم من؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان

نه آرامی ،نه امیدی ،نه همدردی ،نه همراهی

atman40 — Sat, 13 Sep 2008 20:15:18 GMT

حلقه کردم دو دست در کمرش

بنهادم به روی سینه ؛ سرش

نفسش گرم و پیکرم لرزان

سخت می زد زشرم ؛ دل به برش

گفت آهسته زیر لب با ناز

آنکه مهرش به جان بود مانوس

بفشارم چنین به سینه ی خویش

لب من پیش روی توست ؛ ببوس

روی از برگ گل لطیف ترش

شد چو گل ؛ سرخ آتشین از شرم

تند زد بوسه ای به رویم و مرد

زیر سر پنجه ی هوس آزرم

اندر این حال بود کز سر شور

مست بود و نفس نفس می زد

نفس آتشین که شعله ی آن

به دلم آتش هوس می زد

خیره گشتم به چشم او ؛ می ریخت

آتش از نرگس هوسبارش

بود پیداکه انتظاری تلخ

می دهد سخت در دل آزارش

لب گرفتم برابر لب او

در هم آویخت شعله ی دو نفس

در دل هر نفس شراری بود

ز آتش التهاب و شور و هوس

ناگهان فشردم اندر بر

دست بردم به زیر غبغب او

بوسه ی آتشین من بنشست

در میان جهنم لب او